Er gingen wat handen in de lucht en dus gooi ik mijn outfit online. Foto’s van mezelf kan ik niet meteen tonen. De paar foto’s die van me gemaakt zijn, zijn van erbarmelijke kwaliteit. Jammer.
Jullie zullen het moeten doen met deze collage die ik maakte. De oranje kousen moeten jullie er bij denken. Toch wel een paar gelijkenissen met mijn outfit van vorig jaar, niet?
De give away “Een jaar gratis Ariel 3-in-1 pods” loopt nog tot maandag. Meedoen is de boodschap!
Een zaterdag zonder verplichtingen, zonder tekenschool, zonder zwemles en met regen (dus ook geen weer om gras te maaien). We toverden een culturele activiteit uit onze mouw en trokken richting Brussel voor het stripmuseum. De tijdelijk tentoonstelling over Suske en Wiske stond al even op het verlanglijstje. Een schoon Art Nouveau gebouw, echt. De permanente tentoonstelling viel wat tegen (maar we zijn dan ook geen uitgelezen stripliefhebbers en veel van de prints waren in het Frans).
De Suske en Wiske tentoonstelling was dan weer wel de moeite. Ik wist begot niet dat Willy Vandersteen er naast Suske en Wiske nog een hele resem andere stripreeksen op nahield (Jerom, Bessie, Robert en Bertrand, De Rode Ridder, …, en zelfs Schanulleke speelde in haar eigen reeks de hoofdrol). Teveel om allemaal op te noemen.
Na een hapje in Brasserie Horta en een bezoekje aan de stripwinkel ernaast, bleek er nog wat tijd over en dus besloot Filip er nog een verrassing aan te plakken. Pas toen we bijna onder de bollen van het Atomium reden, hadden de zonen door wat papa in gedachten had. Kaartjes gekocht en het Atomium binnen (ook voor mij was het de allereerste keer), eerst via de (rol-)trappen de onderste drie bollen bezocht en daarna aanschuiven om met de lift naar de hoogste bol te gaan en daar van het uitzicht te genieten.
Zo mogen er nog zaterdagen volgen.
En wie nog goeie “Brussel & design” tips heeft, speel maar door. Er staat voor volgende zaterdag nog een bezoekje aan onze hoofdstad gepland.
Vorige week zag ik een oproepje op Facebook passeren: “Op zoek naar een mooi fluo – vestje voor tieners – iemand ??”.
“Neen,” dacht ik bij mezelf, “… geen idee” tot ik donderdag bij het uitkuisen van mijn Feedly Feedreader de High Visibility Bags van Sputnik Zurich tegenkwam.
Leuke schoudertassen gemaakt van fluo hesjes én het resultaat mag er echt zijn. Niet goedkoop, maar wel een heel tof en vooral zichtbaar concept!
beeldmateriaal: Sputnik Zurich
Vuile was buiten hangen? Dat gebeurt hier wel vaker, hetzij onbewust. Meestal is het ter hoogte van de strijkplank dat een vloek zich binnensmonds vormt. ‘Damn, die broek (of trui of t-shirt) is nog niet helemaal proper’.
Het gevecht met de vuile was is een strijd die hier bijna dagelijks gevoerd wordt, de ene keer succesvoller dan de andere.
Drie weken geleden moest ik in allerijl zoonlief zijn communiebroek wassen, een halve dag voor de zoon in de kerk moest aantreden. (We zullen maar blij zijn dat ik besloot op de middag nog alles te strijken en niet net voor de viering).
Een paar dagen later was Mats zijn broek aan de beurt. Nieuw (én van Fred en Ginger, dus ook niet de goedkoopste) en slechts één dag gedragen, gezegend met zwarte vegen. Na vier keer wassen, massa’s ace delicaat of ossegalzeep, nog steeds gezegend met zwarte vegen (hetzij iets minder dan voorzien).
In de wasplaats liggen nog altijd twee sweatertjes van Filou & Co. Gekocht net voor de winter, en even later in een verdomhoekje terecht gekomen wegens vieze vuile vlekken. Ik vermoed dat het sap van paardenbloemen de boosdoener is. Omdat ik aan mijn wascapaciteiten twijfelde, deden ook de schoonmoeder en het loopmaatje een poging om ze proper te krijgen. Zonder resultaat.
Mijn kinderen zijn niet van de properste. De jongste heeft de onhebbelijke gewoonte zijn mouw te gebruiken als servet of zakdoek. En verder zijn de zonen helemaal niet vies van een beetje modder of werk in de tuin. Tja, als je op den boerenbuiten woont …
En dus liggen er in hun kast twee stapels: speelkleren en feestkleren om me nog meer leed te besparen, ware het niet dat op veel feestjes ook gespeeld wordt.
Naast vuile kinderen, is er dan ook nog de gehaaste moeder: zakken nakijken, ik neem daar gewoon de tijd niet voor. Mijn grootste zonde? Een iPod die wasmachine en droogkast niet overleefde. Over een meegewassen maandverbandje dat nog in een broekzak stak lig ik niet wakker (zolang die substantie binnen de verpakking blijft, heb je al eens gezien wat dat geeft als dat niet het geval is? Ik wel en het is niet fijn.).
Mijn wasmachine en ik, we zullen nooit beste vrienden worden. Al zou ik hem met plezier belonen voor een schone was, keer op keer.
GIVE AWAY: WIN EEN JAARVOORRAAD ARIEL 3-IN-1 PODS
Net toen mijn wasperikelen mij naar het hoofd begonnen te stijgen, kreeg ik een mailtje. Of ik geen interesse had om een jaarvoorraadje* Ariel 3-in-1 pods weg te geven op mijn blog? Hoe kan een mens daar nee tegen zeggen (al zou ik dat jaarvoorraadje liever zelf in ontvangst nemen)?
Ik heb de pods ondertussen ook zelf al getest, en ik vind ze best handig: geen gesmos met poeder, nooit te veel of te weinig wasmiddel, …Wil je meedoen aan de give-away en jaarvoorraadje in de wacht slepen? Deel hieronder je beste wastip of grootste wasblunder!
Een beetje extra reclame is altijd welkom. Meedoen kan tot 20 mei.
* Een jaarvoorraad: dat zijn 12 dozen Ariel 3-in-1 pods (waarvan 6 regular en 6 colour).
Gisteren gespot op Pinterest: deze sportkledij van LivFit. Als die sport-BH aan mijn normen voldoet (m.a.w. alles heel stevig op z’n plaats houdt), wil ik hier best wel een loopje in doen.
Beeldmateriaal: Livfit
De man des huizes kreeg in zijn jonge jaren een Suske en Wiske strip als ze op vakantie vertrokken. Sinds een paar jaar proberen we die traditie nieuw leven in te blazen. Vorige vakantie nam ik eens de tijd om de nieuwe Suske en Wiske albums en de bij de bib geleende exemplaren te lezen.
En raar maar waar, ik kan die humor soms best wel appreciëren en de verwijzingen naar de vroegere exemplaren bewijzen dat de scenarioschrijver echt wel kennis heeft van zaken.
Hier een voorbeeldje uit De zappende ziel (ik had wel even nodig eer ik de grap achter de naam van “Alouvaizestonlos” doorhad):
beeldmateriaal: Suske en Wiske – De zappende ziel
Een feestje daar hoort een mooi gedekte tafel bij. En natuurlijk wilde ik origineel uit de hoek komen. Wie niet?
Een paar maanden geleden werd ik gecontacteerd door Veerle Dobbelaere. Ze runt samen met vriendin Karen ‘Clodette le shop’ (voorheen Wit+goed) in de Antwerpse Volksstraat en brengt een mooie collectie schorten, tafelkleden, servietten, placemats en postkaartjes op de markt: Clodette genaamd.
Of ik niet geïnteresseerd was in een paar producten uit haar collectie in ruil voor een beetje aandacht op mijn blog? Mijn oog viel -met een feest in het achterhoofd- op deze mooie servetten en servetringen. En ja, er zitten best wel wat hebbedingen in hun collectie.
De kleur was gezet: rood, wit en zwart.
Een gewone tafelloper vond ik wat gewoontjes en toen ik de papiertjes die de bakker onder zijn taarten steekt zag en ging er een lampje branden. Ik kocht een paar verschillende formaten van die taartranden en zwart tafelpapier. Zondagmorgen gingen we aan de slag.
Samen met Filip plakte ik een mooie collage taartranden op de tafel. Gelukkig stond er nog een restje spuitlijn in de kast (want daar had ik natuurlijk niet aan gedacht). De menu’s werden mee tussen de taartranden geplakt.
Een gepruts, maar het resultaat mocht er zijn. Rode en witte gerbera’s als finishing touch. Ik was in ieder geval erg tevreden. En de gasten … die hebben best gelachen met de poëzie op de servetringen.
Toeval of niet, eergisteren zag ik deze foto van Veerle op Instagram. Telepathie misschien?
Clodette vind je in de Volkstraat 28, 2000 Antwerpen of in één van de verkoopspunten.
Kinderen worden groot. Zaterdagavond deed Arne zijn plechtige communie en zondag was het natuurlijk feest. Net zoals half Vlaanderen stonden we bij de barbecue.
Qua outfit wilde ik op dezelfde manier werken als vorig jaar. Had zelfs een heel kleurpalet in gedachten: Felgele broek, grijs t-shirt, zwarte cardigan. Ware het niet dat de gele broek uiteindelijk toch niet zo goed leek te passen (tja, onze zoon spendeert liefst zo weinig mogelijk tijd in een pashokje), het grijs t-shirt wat lang uitviel en een zwarte cardigan voor teens gewoon onvindbaar leek.
Moeder was de stress beu. Plan B dan maar … op nog geen half uur tijd vonden we hier een outfit waar zowel moeder als zoon zich in konden vinden (vader stond erbij en keek ernaar).
Jawel, deze gast wordt groot. Met dank aan de fotografe voor de prachtige foto’s (ik zal maar meteen vertellen dat die foto’s genomen zijn bij sneeuw en regen. De warme chocomelk achteraf was meer dan welkom).
Zondag werd er gefeest en deze quote van een super vriendin zegt alles: “Je krijgt het weer dat je verdient zegt ons oma altijd – en jullie verdienen deze mooie dag.”
In een volgende post mogen jullie nog iets verwachten over de geweldige tafeldecoratie die ik uit mijn mouw schudde en wie mijn outfit wil bewonderen: please raise your hands!
Eigenlijk ken ik niks van gamen en games, de zonen des te meer. Een avondje spoken jagen en de Nintendo 3DS XL testen, dat kon ik Arne en Mats niet weigeren dus trokken we woensdagavond richting Antwerpen.
We gingen spoken jagen in de Antwerpse binnenstad, in het kielzog van een spokenjager en niet één maar wel twee Luigi’s (nvdr: Luigi is het jongere broertje van Mario).
De zonen hadden nauwelijks oog voor mama, ze hadden het veel te druk met het tellen van Mariabeelden (nooit opgemerkt dat er op elke straathoek een devoot beeld waakt over de stad) en het luisteren naar de spookverhalen van Lange Wapper, Sus Antigoon en de zwarte madam. Eén van de jongetjes uit het gezelschap kon het verhaal tot in de puntjes navertellen, duidelijk een groot Suske en Wiske fan.
Voor mij ook een beetje een trip down memory lane en het uitgelezen moment om de zonen te tonen waar ik studeerde.
Hoogtepunt van de avond was natuurlijk het testen van het spel in een gezellig achterhuisje: Luigi’s Mansion 2. Het werd plots erg stil en zelfs ik deed een poging om de spoken te verslaan. Nu, laten we eerlijk zijn, de jeugdigen zijn daar veel beter in.
We kregen een 3DS XL en het spel in bruikleen mee naar huis. Ik moet je zeker niet vertellen wat de oudste zoon de afgelopen vijf dagen deed (buiten zijn communie doen dan)? Ik voorspel het nu al: het gaat zeer doen als dat toestel terug richting Nintendo moet.
Vandaag kwam de zoon dolenthousiast uit school. Hij mocht bij een vriendinnetje een paar huizen verderop langsgaan. Ze heeft een 3DS én Luigi’s Mansion 2 én zat toch wel vast op het zelfde level als hijzelf (over toeval gesproken). Drie uur later zaten ze twee levels verder zodat ze nu aan de ‘spinnenschoonmaak’ kunnen starten.
Mats die vindt het allemaal wat minder interessant, maar ik denk dat zijn mindere motoriek hem parten speelt, al was hij wel heel erg lovend over de hulp van de Luigi zonder snor.
Dank je wel Nintendo!
Gudrun, Appelogen, Atog, Houbi en al de rest, fijn jullie ontmoet te hebben.
Op uitnodiging van Nintendo mochten we vorige week woensdag op spokenjacht.
Hier meer over de lancering van Luigi’s Mansion 2, griezelen kan met dit filmpje.
