Ontstressen in Ameland

De Waddeneilanden, ze beginnen een speciaal plekje in ons hart te veroveren. Lang geleden bezochten we Texel, vorig jaar kozen we voor Schiermonnikoog en deze keer was Ameland aan de beurt. We hebben er totaal geen spijt van en zouden liefst van al gewoon rechtsomkeer richting het Noorden maken. Ameland is niet autovrij, dus voor mij heel wat minder inpakstress. Gewoon met de auto op de overzet en de vakantie kan beginnen. Ter plekke is een auto nuttig om te winkelen want de afstanden zijn groter dan op Schiermonnikoog.

Ameland

Ons verblijf

Vakantiehuis Roots Ameland

Wie me kent weet dat ik een zwak heb voor mooie vakantiehuizen. Vorig jaar ging ik op zoek naar moois op Ameland voor deze paasvakantie. Het huisje dat we uiteindelijk boekten was officieel tweede keus, maar achteraf gezien was Roots het beste huisje want de locatie was gewoon de max. Erg rustig geleden met aan de achterkant zicht op de duinen en op een paar honderd meter van de zee. Mooi ingericht (met hangende stoel, zalig om in te lezen), goeie bedden, wasmachine en een sauna. Buiten op het terras (met windscherm) en in de tuin hoor je alleen de vogeltjes en het ruisen van de zee. Genieten!

Vakantiehuis Roots Ameland

In Nederland hebben ze geen Paasvakantie wat maakt dat de prijzen nog schappelijk zijn (geen idee wat dat in de zomer zou zijn) en het er die periode erg rustig is (wij zijn vooral Duitsers tegengekomen).

Gedaan?

Een week (of in dit geval 6 dagen) is altijd veel te kort, dat is duidelijk.

Fietsen: met de fiets naar het Oosten van het eiland. Mooi! Heen was met heel veel rugwind (en dus supervlot) … terug was natuurlijk andersom. Gelukkig hadden we onze benen goed ingevet. We klokten af aan 21 km. En Nand, die heeft flink doorgetrapt. Nice!
Ter info: de fietspaden zijn hier super en gaan door de duinen. Fietsen meebrengen of huren is echt wel een must.

Fietsen op Ameland

Natuurcentrum: Een tentoonstelling over de natuur op Ameland, een aantal aquariums (fascinerend hoe een krab een kokkel probeert te openen en op te eten) en een uitkijktoren.

Landbouw- en juttersmuseum Swartwoude: Klein maar fijn. Voor Mats een must do.

Strandexcursie: Met een gids van Staatsbosbeheer een wandeling maken door de duinen en het strand en heel veel schelpen gezien.

strandexcursie Ameland

Blokarten: In november maakten de mannen voor het eerst kennis met blokarten en dat wilden ze zeker opnieuw doen. Nand kon ook mee dankzij een duozit. Een topper en vooral Mats had de kneepjes helemaal te pakken. En blokarten op het strand is natuurlijk dubbel zo leuk als blokarten op een parkeerplaats. Dit smaakt naar meer.

blokarten Ameland

Boogschieten: Mats heeft een zwak voor boogschieten. Met Kerst lagen er een paar pijlen onder de Kerstboom (de boog hadden we al). We konden het dus niet maken om niet te gaan boogschieten toen we zagen dat dat mogelijk was op het strand. We hebben ons goed geamuseerd en de gast van Ameland Adventure heeft er een toffe namiddag van gemaakt. Ook Nand heeft dat goed gedaan en kreeg best wat high-fives.

boogschieten Ameland

Bos- strand en vuurtorenexcursie: 11 km was ons net iets te ver om een pikkedonker-wandeling naar de vurentoren te maken en dus schreef ik ons maar in voor de bos- strand en vuurtorenexcursie. Om 19u stonden we klaar onderaan de vuurturen. We bleken de enige vijf mensen die inschreven en dus hadden we zowaar een privé-gids. Eerst ging het langs het bos en een eendenvijver naar de duinen en het strand. We kregen uitgebreide informatie, konden massa’s vragen stellen, zagen het licht van de vuurtoren aangaan bij valavond, …
De tocht eindigde bij de vuurtoren Bornrif waar we de 236 treden beklommen om bovenaan te genieten van het uitzicht. In de verte zagen we zowel de vuurtorens van Terschelling, Vlieland en Texel oplichten. Aan de andere kant zagen we de vuurtoren van Schiermonnikoog. Een aanrader. En zeg nu zelf, mijn foto’s van de vuurtoren zijn best geslaagd.

vuurtoren Bornrif Ameland

Kokkels zoeken: Mats wilde per se kokkels zoeken en dus vertrokken hij en Filip naar het wad nadat ze eerst de waterstanden gecheckt hadden. En de dag nadien? Toen stonden er kokkels op het menu. Lekker! Trouwens, gewoon die kokkels in een emmer met zeewater observeren is echt de max. Ik zou daar uren op kunnen kijken.

Zeehonden en robben spotten en over de schelpenbank lopen: Waddeneilanden… dan denk je direct aan zeehonden. Dat kon dus niet ontbreken om onze 6-daagse af te sluiten. Eerste effe voet aan wal op de schelpenbank zetten om dan daarna verder koers te zetten richting het Robbeneiland om daar die schattige beestjes te observeren. De boot was zo goed als leeg dus plek met hopen … duidelijk laagseizoen.

zeehonden-ameland

Robbeneiland Ameland

Restaurant: Ook al hebben we aan de Filip een goeie kok toch proberen we elke vakantie één keer op restaurant te gaan. We proefden van het Amelands lamsvlees en meerval. lekker!

Geocachen: Altijd plezant om een paar cachen mee te pakken als we op de fiets zitten.

Teppe schieten: Don’t ask! Vlaamse folklore op Nederlandse bodem en Nand vond het plezant. Hij heeft ter plaatse een 1 centje muntje gevonden uit de oorlogsjaren van 1942. Oog voor detail.

Gelezen: Een boek dat zich op Ameland afspeelt en ter plekke in de boekenkast stond. Geen hoogvlieger maar ik weet nu wel wat sukermantkes zijn.

Elke keer weer merk ik hoe erg we allemaal van zo’n weekje weg genieten. Ook al erger ik me wel eens (net zoals thuis) in de oudste zoon die liefst van al een ganse dag achter zijn laptop hangt, durven de zonen elkaar wel eens in de haren vliegen (meer dan eens), … maar toch is het ook weer allemaal anders dan thuis. Er is tijd, tijd om niks te doen, tijd om te lezen, tijd om op het strand te zitten, tijd om te fietsen, tijd om te ontstressen.

Ik begin alvast aan nieuwe plannen… iemand tips?

Geplaatst in Effeweg | Tags , , | 4 zegjes gedaan

De dag na 22 maart

De dag na 22 maart maakte Nand deze tekening. Toen ik hem vroeg wat hij nu juist getekend had, kreeg ik als antwoord: “Een traan”. Ik werd er opnieuw heel stil van …

22 maart

Geplaatst in Alledaags | Comments Off on De dag na 22 maart

Het beloofde een doodgewone dag te worden …

6:30u de wekker, 7:20u de deur achter me dicht trekken na de dagelijkse knuffel en de dagelijkse opmerking van Nand: “Veel te vroeg”. Ik wens de oudste zoon nog rap succes met zijn laatste examen en weg ben ik … naar weer een nieuwe werkdag. Net op tijd in het station om de trein van 7:59u te nemen. Twintig minuten om tot rust te komen. Ogen dicht, verstand op nul. Brussel-Centraal, 8:26u. Niet veel later … de metro, twee haltes tot Art-Loi. Als ik het kantoor binnenga, denk ik bij mezelf nog van “Amaai, die man van de security heeft het druk met zijn GSM”.
Ik wens de poetsman die in de lift bezig is nog een “Bonjour”, zeg nog “Bonne journee” als de lift onderweg naar boven een dame uitlaat. Het belooft een doodgewone dag te worden. En dan vraag ik me meteen af wie dat woord “doodgewoon” ooit uitgevonden heeft. Nog geen tien minuten later komt een andere collega binnen en vraagt of ik het nieuws gehoord heb. Een bom in Zaventem, ik slik en hoop alvast dat er niet te veel slachtoffers gevallen zijn. Andere collega’s komen toen, staan nog even te praten en zelfs als ons gebouw even davert, denk ik effe “Wat was dat” maar niemand stelt zich echt vragen. We zitten ook achteraan, niet echt naast de hoofdstraat.

Pas even later als ik de live verslaggeving van de vrt via mijn computer stream en de dame in beeld iets zegt van Maelbeek valt mijn frank. Man, dit is echt serieus. Slechts een paar honderd meter verderop zijn mensen gewond, zwaar gewond, misschien wel dood, maar eigenlijk denk je daar niet aan. Je begint rond te kijken, welke collega’s zijn al toegekomen, wie is mogelijks nog onderweg. Je ziet collega’s elkaar in de armen vallen en je haalt opgelucht adem als er weer een collega toekomt of een mailtje stuurt dat ze onderweg naar kantoor rechtsomkeer gemaakt heeft.
Familie en vrienden zijn duidelijk ongerust en laten dat weten via sms. Filip die ik eindelijk via de vaste telefoon te pakken krijg, vraagt meteen of hij me niet moet komen halen. Eerlijk? Op dit moment voel ik me het veiligst op mijn bureau.

Een ganse dag weerklinken sirenes van aan- en afrijdende ambulances en politiewagens. Nu ik dit neerschijf, lijk ik de sirenes nog steeds te horen …

Ik stuur een sms-je naar de leerkrachten van Mats en vraag hen de zonen te zeggen dat ik OK ben mocht er iets ter sprake komen in de klas. Ik wil vooral niet dat Mats en Nand zich ongerust maken. Ik stuur Arne een sms-je en probeer ook mijn vader en de rest van het thuisfront gerust te stellen.

Lunch bemachtigen in een belegerd gebied is ook niet evident, als we het kantoor verlaten mogen we niet terug binnen. Uiteindelijk stellen een paar collega’s voor om broodjes te halen voor wie wil.

Een Hongaarse collega vraagt me waar hij terecht moet als hij bloed wil doneren voor de slachtoffers. Gelukkig brengt de site van het Rode-Kruis, jammer genoeg alleen in het Nederlands, een duidelijk antwoord.

Een productieve dag is het niet meer geworden. En het zicht vanuit het raam op het rampgebied, maakt je heel erg stil. Daar zijn doden gevallen. Vaders, moeders, broers, zussen, kinderen, … mensen die nooit meer zullen thuis komen. Niet te vatten.

Als de treinstations terug open gaan, weten we dat we in ieder geval terug thuis raken en de wandeling naar Brussel-Zuid nemen we er gewoon bij (Twitter zegt ons dat het lang aanschuiven is om Brussel-Centraal en Noord binnen te raken). Vertrekken in een lege Wetstraat met in de verte een wit Rode-Kruis tentje. Surreëel…

Als ik om 19:30u eindelijk thuis de oprit opdraai, zwaait de deur snel open. Ongeruste gezichten maar ook opluchting: “mama is thuis”. En wat nu? Nand had het heel moeilijk om in slaap te raken. Hij vertelde dat hij ongerust was geworden toen de TV opstond bij vava en ook al had Mats verteld dat alles met mij in orde was, toch had hij schrik dat mama niet naar huis zou komen. We hebben een paar pogingen nodig gehad om Nand in slaap te krijgen en op dit moment ligt Filip met hem in ons bed. Ik denk dat ze alle twee slapen.

Ik kruip zo meteen in bed. Prijs mezelf gelukkig want ‘It could have been me’ maar vooral denk ik aan al die onschuldige slachtoffers die vandaag gevallen zijn. Dat ongeruste familie en vrienden snel duidelijkheid mogen krijgen.
De volgende keer dat ik in Brussel ben ga ik een bloempje kopen en dat neerleggen bij het station van Maelbeek. Jij ook?

Geplaatst in Alledaags | 7 zegjes gedaan

Herbronnen …

Het was hier stil, heel stil. Sinds nieuwjaar lijkt het schrijven me effe niet meer te lukken. Mijn hoofd staat er niet naar. Zit vol met andere dingen, dagelijkse beslommeringen, een drukke en soms stressy job, een huishouden en de opvoeding van 3 jongens.

Het leven staat hier duidelijk niet stil, maar niets lijkt echt te moeite om er een blogpost aan te wijden. Een blogdipje misschien?

Eerlijk is eerlijk, ergens heb ik ook het gevoel dat het bloggen veel van zijn charme verloren heeft. Volgende zomer staat mijn blogleeftijd op 9. En effectief op 9 jaar is er heel wat veranderd op bloggebied. Het lijkt of ondertussen iedereen een blog heeft en meer en meer lijken blogs opgezet te worden om er munt uit te slaan. De commercie druipt er soms gewoon vanaf. En daar wringt het schoentje want heel vaak wordt ook niet vermeld dat een blogpost geschreven wordt in samenwerking met een bedrijf. Dat er met bedrijven samengewerkt wordt, is voor mij geen probleem maar dan wil ik dat het gewoon eerlijk vermeld wordt en als elke blogpost “in samenwerking” geschreven is (of lijkt geschreven te zijn)… sorry, dan haak ik ook gewoon af.

Minder bloggen betekent ook: meer tijd om te lezen, meer tijd om weg te mijmeren over toekomstige vakanties (zouden we in 2017 Italië doen of toch maar Zweden?),… En dat is ook niet slecht.

Om af te sluiten nog even een paar vragen:
Welke van mijn blogposts zijn je bijgebleven? Waarover zou je hier graag lezen? Welke vragen heb je voor mij?
Laat de vragen maar komen … hopelijk volgen de schrijfkriebels binnenkort ook!

Geplaatst in Alledaags | 11 zegjes gedaan

Je familiegeschiedenis

Soms vraag ik me af hoe weinig (of hoeveel) we weten over de kinderjaren van onze ouders. Een overlijden is vaak ook de aanleiding om met de achterblijvers herinneringen boven te halen. Dat plus Mats die op school een project rond WO II deed en we waren vertrokken.

We hoorden verhalen over de oorlogsjaren. Over de bom die op een paar honderd meter van ons ouderlijke huis ontplofte. Een man, die op vogeltjesjacht was, liet er het leven bij. De dakpannen op het dak lagen schots en scheef, het vensterglas was kapot. En de ezel van mijn grootvader die zo schrok dat hij ervandoor ging.
We hoorden over de schuilkelder die mijn grootvader eigenhandig groef in de tuin en over de vlucht met hun 9-koppige gezin die slechts één dag en nacht duurde en eindigde in Begijnendijk om de dag nadien gewoon terug naar huis te gaan. We hoorden over de familie uit Mechelen die onderdak kreeg op de boerderij en de Engelse jeep die een paar dagen voor het huis geparkeerd stond. En over de vergeldingsacties tegen de collaborateurs, de zwarten, na de oorlog. Mijn vader was in 1945 slechts 6, maar het is duidelijk dat die oorlogsgebeurtenissen nog steeds ergens in zijn geheugen zitten.

We houden ons zo bezig met de wereldgeschiedenis. Onze kinderen leren over de stroomculturen, de Oudheid, de Middeleeuwen, … maar als het over onze eigen familiegeschiedenis gaat, dan zit er een groot zwart gat. Misschien moeten we wat meer moeite doen om die herinneringen neer te schrijven? Om ze te bewaren voor het nageslacht want eens de oude generatie er niet meer is, zijn al deze herinneringen voorgoed verloren.

begrafenisstoet van mijn grootmoeder

Mijn grootmoeder stierf aan darmkanker in 1960 in het ziekenhuis in Mechelen. Ze liet zes zonen, een dochter en een echtgenoot achter. Van haar begrafenisstoet bestaat er een fotoboek. Blijkbaar was het toen de gewoonte een fotoreportage te maken van zulke trieste gebeurtenis. Toen we onze grootvader niet herkenden op de foto’s, wist mijn vader te zeggen dat die niet bij de begrafenis aanwezig was. In 1960 was het blijkbaar de gewoonte dat de echtgenoot thuis bleef, terwijl de rest van de familie zijn vrouw ten grave droeg. Toen was het waarschijnlijk doodnormaal … nu klinkt het vreemd in de oren.

En dan vraag ik me af hoeveel van die verhalen ik niet hoorde, die ik misschien nooit meer zal horen. Vanaf nu ga ik proberen om regelmatig een paar vragen af te vuren op mijn vader in de hoop nog wat puzzelstukjes uit zijn verhalen bij elkaar te zoeken zodat ik ze kan doorgeven aan onze kinderen.

Geplaatst in Alledaags | 1 zegje gedaan

Afscheid

Ons jaar begon niet al te best op gebied van overlijdens en begrafenissen. De eerste drie weekends van het jaar brachten drie begrafenissen. We zeiden nog dat het wel genoeg geweest was voor dit jaar … het heeft niet mogen zijn.

Vorige zondag stond voor ons de wereld heel even stil. Mijn nonkel, die altijd bij mijn ouders heeft ingewoond, bleek onverwachts overleden. Het was schrikken, heel erg schrikken voor mijn vader die er als eerste op uit kwam, maar ook voor ons. Toen de telefoon ging op zondagmorgen en Mats me kwam zeggen dat ik heel dringend naar vava moest, wist ik al dat er iets heel ernstig aan de hand was… misschien wel het ergste … Mijn voorgevoel zat juist. Tranen, verdriet, gemis … gemengd met al het officiële geregel.  Gelukkig wist mijn vader wat gedaan. Een dokter bellen om het overlijden vast te stellen, de pastoor waarschuwen, het funerarium informeren tussen de tranen door en de rest van de familie inlichten. Gelukkig stonden we er als familie, mijn vader, mijn zus, broers en ik. Ook de ingelichte nonkels en tante kwamen langs. We stonden er niet alleen voor.

De rest van de week was vooral een week van geregel. Geregel waar ik moest bij zijn, waar ik mijn vader in wilde steunen en bijstaan. De gesprekken met het funerarium, de rouwbrieven schrijven en mee rondbrengen, bloemstukjes en een kist kiezen, een mooie foto zoeken en een tekst schrijven voor het bidprentje, de begrafenis regelen en ook daarvoor de nodige teksten schrijven. Ik zag het als mijn plicht ervoor te zorgen dat ‘onze Jef’, mijn peter, content zou geweest zijn met zijn viering. Wat ben ik blij dat we vorig jaar zijn 80ste verjaardag hebben gevierd. Zijn feest is de afgelopen week meer dan eens ter sprake gekomen.

ranonkels

Ook voor onze kinderen was het een emotionele week want onze nonkel was voor hen een beetje een extra grootvader, hij was er altijd als ze voor of na school bij mijn vader bleven.  De ene zoon stelde wat meer vragen dan de anderen. Elk gingen ze op hun eigen manier om met ons verlies. Toen ik hen vroeg of ze iets klein wilden lezen tijdens de viering, twijfelden ze niet.

En dus namen we vrijdag afscheid van Jef in een ingetogen viering. De kinderen staken de kaarsen aan, mijn zus, mijn nichtje, onze zonen en ik lazen een persoonlijke tekst voor en met de ganse familie begeleidden we de kist naar het kerkhof. Hij kreeg het afscheid dat hij zou gewild hebben, op zijn koffietafel bleven maar een paar plekjes leeg.  ‘Onze Jef’ zou content geweest zijn.

Nu moeten we verder met een gemis maar ook met veel dankbare herinneringen.
Maar eerlijk … misschien besef ik nog altijd niet dat ik hem nooit meer zal zien zitten in zijn zetel. Dat hij me nooit meer zal zeggen dat de kinderen al naar huis zijn. Dat hij er niet meer is.

Geplaatst in Alledaags | 10 zegjes gedaan

Mijn mooiste herinnering?

Ik hing gisterenavond al vrij vroeg in pyjama voor de buis. In “Iedereen beroemd” werden mensen van alle leeftijden gevraagd naar de “mooiste herinnering uit hun leven”.

Ik hoorde de antwoorden en dacht bij mezelf: “Wat was mijn mooiste herinnering tot nu toe?”. Eerlijk gezegd, het voelde heel moeilijk er één uit te pikken.

Is het de geboorte van de drie zonen? Misschien.
Of is het de herinnering waarbij mijn moeder, op haar sterfbed, Mats 1 dag na zijn geboorte in haar armen had. Het is in ieder geval iets dat me mijn hele leven zal bijblijven.
Of is het die dag in Oostenrijk dat we bovenop de berg stonden en het overweldigende uitzicht ons de mond snoerde?
Of onze vakantie in Denemarken?
Of die avond in augustus toen we in de tuin vallende sterren telden?

Valt er wel te kiezen? Volgens mij is het leven een aaneenschakeling van mooie (maar ook minder mooie) momenten die nadien herinneringen worden.  That’s life, not? Een herinnering bestempelen als het allermooiste? Gewoon onmogelijk!

Wat zouden jullie antwoorden als jullie dezelfde vraag voorgeschoteld krijgen?

Geplaatst in Alledaags | 2 zegjes gedaan

Effeweg eyecandy: vakantiehuizen voor groepen

Het is ondertussen al wel even geleden dat we op familieweekend gingen. Evident was het toen niet om het ideale vakantiehuis te vinden dat nog net vrij was dat éne weekend dat in alle agenda’s nog maagdelijk wit was.

Ondertussen (en verschillende jaren later) heeft het www en mijn Pinterest verslaving er voor gezorgd dat er een board gegroeid is met een bonte verzameling van ‘mooi’ vakantiehuizen voor familie of vriendengroepen.
Voor het kiezen van een vakantiehuis moet je natuurlijk rekening houden met allerhande factoren. Zitten er kinderen bij het gezelschap? Dan is er best een zwembad, water of kinderactiviteiten in de buurt. Zoek je een locatie voor een weekendje weg? Dan houd je best ook rekening met de afstand en bereikbaarheid.

Ik kies meestal op basis van het interieur en de looks.
Dit zijn mijn drie favorieten van het moment:

Vakantiehuis Twinstone Lodge in Genk

Twinstone lodge (Genk)
De moderne architectuur maakt me gewoon erg nieuwsgierig. Dat de lodge gewoon pal naast Park Midden Limburg ligt, heeft alleen maar voordelen. Eigenlijk zijn het twee vakantiehuizen (16 personen en 12 personen) naast elkaar die ook in één geheel kunnen gehuurd worden. Wie gaat er mee?

 

Vakantiehuis Zum Stubaier Gletscher

Ferienhaus Zum Stubaier Gletscher (Oostenrijk)
We zochten een vakantiehuis voor 13 personen in de bergen. Na lang zoeken kwam dit uit de browser gerold. Geen aftandse meubels maar een mooi en strak interieur. En wat we daar allemaal gaan kunnen doen? Dat is al lang netjes opgelijst in een andere board. Oostenrijk, here we come!

 

Vakantiehuis Plein 21 Kluisbergen

Plein 21 (Kluisbergen)
Een interieur om u tegen te zeggen (de hal alleen al) en in de Vlaamse Ardennen, ideaal om te fietsen en voor kuiten.

Heb je zelf ook al vakantiehuizen voor groepen bezocht die het vermelden waard zijn? Speel ze door via de commentaar onderaan.

Geplaatst in Effeweg | Tags , | 2 zegjes gedaan

2016?

2015 was een jaar met mooie momenten, fijne vriendschappen en amusante uitjes. Het jaar dat ik op mijn eentje naar Londen ging. Het jaar dat we voor het eerst in een yurt sliepen, het voormalig Oostblok bezochten en waarin onze liefde voor de Waddeneilanden bevestigd werd. De Hollandse zee ons nog altijd kan bekoren.
We genoten ook van uitjes met vrienden en leukedingendoen op zondag. Er waren ook toffe tripjes naar de Efteling en Plankendael die zelfs deze blog niet haalden. Want eerlijk is eerlijk, het bloggen ging er dit jaar op achteruit. Werken, een huishouden beredderen en 3 zonen opvoeden, … het vraagt wat van een mens en dat maakt dat je prioriteiten moet stellen.

2015 was ook het jaar dat mijn suikernonkel en peter 80 werd. Ik regelde het feest, hij betaalde. Ideaal toch? Deed me nogmaals beseffen dat ik me echt kan amuseren met al dat geknutsel.

2015, het jaar van een puberzoon en opvoeden dat niet altijd even makkelijk is.

2015 eindigde ook met de harde realiteit. Een klasgenoot uit de lagere school stierf. Geen aanslepende ziekte, geen ongeval, gewoon heel onverwacht stilletjes heengegaan. 41 jaar is echt nog veel te jong en het raakt me misschien nog veel harder dan ik wil toevoegen. Het nieuwe jaar beginnen met een begrafenis doet je des te meer beseffen dat we van elke dag moeten genieten. Vandaar dat ik voor 2016 geen grootse doelen stel. Meer genieten van elkaar en van ons gezinnetje is al meer dan genoeg.

Carpe diem - pluk de dag in 2016

2016 brengt ook twee communicanten. De klerenjacht: daar zie ik al tegen op (stylisten mogen zich altijd melden). De decoratie en het feest: dat leeft nu al in mijn achterhoofd.
2016 wordt opnieuw ‘beleven’ in plaats van ‘hebben’: Ameland, Playmobil Funparc, nog een keertje Oostenrijk en hopelijk veel leuke-dingen-doen op zondag (vandaag gingen we toch al zwemmen bij de Waterperels in Lier) en gezelschapsspelletjes spelen.
2016 brengt hopelijk wat meer structuur en regelmaat en ook nog wat tijd om te lezen en te bloggen.

Een goed 2016? Dat maken we gewoon zelf! Succes ermee.

Geplaatst in Alledaags | 2 zegjes gedaan

2015 in boeken

Op de kop 30 boeken gelezen in 2015. Nu en dan een leesdipje, even later vlogen de lettertjes erdoor. Voor 2016 ligt al een nieuwe stapel leesvoer klaar en elke paar weken stap ik op De Bus voor nieuw leesvoer.

De middelste (en ook een beetje dyslectische) zoon heeft ondertussen ook het luisterboek ontdekt. Denk dat ik dat het komende jaar ook eens ga proberen om mijn ogen wat meer rust te gunnen. En een Engelstalig boek, dat wil ik in 2016 ook eens uitproberen. Testen of dat even vlotjes leest.

2015 in boeken

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Geplaatst in Gelezen | 7 zegjes gedaan