blog.vierenveertig.be

Een week van caravalsgekte, of toch in ieder geval drie kinderen die verkleed raakten. De foto’s zijn niet van de beste kwaliteit, van links naar rechts: wolf, Dopey en lief kleine konijntje.
De communie-outfit voor Mats die stilaan compleet raakt. Deze keer niet gewoon naar een kinderwinkel gereden maar her en der stuks samengeraapt. Je had Mats moeten zien glunderen toen hij zaterdag (helemaal in Aalter) voor de spiegel stond in z’n outfit.
Weer een boek uitgelezen.
Schoolvakantie voor de zonen; blij dat ik vanaf vandaag ook thuis ben voor de rest van de week nu moeke weer een zware verkoudheid heeft (en liever geen kinderen opvangt). Schoolvakanties zijn toch vaak ook ‘regelstress’ (vooral voor mij). Nand is nog niet helemaal mee met het concept schoolvakantie, al vraagt hij wel al dagen wanneer we nu op paardenvakantie vertrekken. Op vakantie gaan we wel, maar pas met Pasen (dus nog even geduld). En die paarden, die zullen er dit keer niet zijn.
Me ingeschreven voor een workshop ‘stempels maken’. Iets dat ik al lang eens wilde doen. Ik steun er het goede doel mee en hoop natuurlijk ook heel wat blogmadammen tegen het lijf te lopen.
De vogels beginnen terug te fluiten (misschien hebben ze dan altijd al gedaan maar merk ik het nu pas terug op). Vandaag opgestaan met een stralende zonnetje. De lente lijkt nu echt in aantocht! Joehoe!

En binnenkort Wijvenweek …

Wat maakte jou blij?

Count your blessings is een initiatief van Anki. Meer deelnemers vind je bij haar op de website.

Een neerslachtig dagje. Maandagavond twee uur op de trein gezeten wegens een “persoonsongeval” – normaal is dat nog geen half uur treinen, gisteren iets (meer) van Valentijn verwacht en vandaag een miezerig weertje. Ik verlang naar de lente.

Even denken aan wat me blij maakte de voorbije 7 dagen dagen, werkt louterend (voor even toch).
Een Gent-dagje met interessante mensen in een aangename omgeving (en voor één keertje mocht er eens aan werk gedacht worden op zaterdag). Wie goed (en snel) kijkt kan me in dit filmpje herkennen. Genoten van een boek en een paar nieuwe kussens geïnstalleerd op de bank. Een hemdjesles-aanbod gekregen, ik houd het in het achterhoofd (en dan moet ik eerst op zoek naar een naaimachine die knoopsgaten aankan).

Wat kon jullie blij maken?

* Dat de jongste zoon zojuist (na het schrijven van deze post) mijn antieken naaimachine naar de naaihemel stuurde door het draaiwiel plots te blokkeren, daar denk ik even niet aan. Geen idee hoe ik Mats nu als Dopey naar school kan sturen vrijdag.

Count your blessings is een initiatief van Anki. Meer deelnemers vind je bij haar op de website.

Een geweldig optreden van de Customs (en wat een ‘fijn’ ventje is die zanger). Een wit landschap en sneeuwpret voor oud (met papa gaan sleeën) en jong (om nadien huilend ‘ik wil naar buiten’ in slaap te vallen op de vloer -gelukkig vloerverwarming). Sneeuwwandeling in plaats van sneeuwloopje en ‘Gepakt en gezakt’ spelen bij een stuk taart. Denken: “wat gaat de tijd toch snel” (bij het invullen van de vraag: “Wanneer kon hij lopen?“).

En waar genoot jij van de afgelopen dagen?

Count your blessings is een initiatief van Anki. Meer deelnemers vind je bij haar op de website.

Twee filmpjes die me deze week bijbleven … te bekijken bij een tas warme chocomelk na een fikse sneeuwwandeling!

Bron: Live Inspired (en het bijhorende boek lijkt me ook super)

Bron: Youtube

Geluk in drievoud: hier, hier en hier en dat slechts op een paar weken tijd (hopelijk blijft het in de liefde ook meezitten). Veel thee, zelfgebakken koekjes (niet door mij, maar door het bezoek) en vooral een lange fijne vrijdagavondbabbel.
Een koud loopje met het loopmaatje én haar echtgenoot die zich ondertussen ook even over onze zonen bekommerde (waarna de zonen ook niet veel goesting hadden om terug mee naar huis te gaan).
De echtgenoot terug thuis na 6 dagen Los Angeles vergezeld van verhalen over Santa Monica en Malibu en mooi-weer-foto’s. Een beetje jaloers, maar ook blij dat het ventje dit toch maar weer kon doen.
De kinderen volledig klaar voor de sneeuw. Nand (een beetje ziek nu) is er nog steeds van overtuigd dat zondag een dik pak sneeuw zal vallen. Geen idee naar welk weerbericht hij luisterde. En dat zijn oogtest bij de oogarts niet helemaal dik in orde was, maar gevolgd werd door een “binnenkort terugkomen”, daar denk ik nu nog even niet aan. (Please, niet nog een brillenman in huis, please!).

En vandaag: Het mooie winterzonnetje, even de boel de boel laten bij weer een tas thee en opnieuw een goed boek.

* De houten sterretjes op de foto zijn een restant van de Kerstversiering (proefprojectje).

Count your blessings is een initiatief van Anki. Meer deelnemers vind je bij haar op de website.

Frans vroeg aan Frans: ” Is Frans in ‘t Frans ook Frans?” “Nee,” zei Frans tegen Frans: “Frans in ‘t Frans is François.”

En dat brengt ons bij een heikel punt huize Vierenveertig. De eerstgeborene (die met de dyslexie) moet zich sinds dit schooljaar de Frans taal machtig maken. Het heeft me al bloed, zweet en (bijna) tranen gekost want Frans en Arne zijn allesbehalve beste vrienden, ik begin bijna te denken dat ze aartsvijanden zijn. Het begon begin september met een slecht dictee en eigenlijk is het er tot eind januari nog niet veel beter op geworden. Gelukkig zijn de herhalingstoetsen nog meegevallen, maar toch. Zoonlief is ALLE motivatie kwijt. Vraag ik hem of hij al voor Frans oefende, dan zegt hij vaak volmondig ja. Om dan bij het samen overlopen te moeten vaststellen dat hij er nog niks van kent (en er eigenlijk ook nog niet voor oefende, leugentje voor bestwil?). Oefenen we samen dan duurt het nog geen 5 minuten eer er gezeurd, gezaagd of geroepen wordt. Ik heb al meer dan één keer gezegd dat hij z’n plan maar moet trekken, want op eender welke manier ik met hem wil oefenen, het is duidelijk nooit de goeie manier.

Ter info: Frans, dat is in onze school nog volgens het oude systeem gesproken én geschreven (al behoort dat “geschreven” Frans niet meer tot de eindtermen van de lagere school).

Als dat Frans ondertussen hier bijna dagelijks voor de nodige discussies, geschreeuw, geruzie en geween (bij de zoon dan) zorgt, is het tijd voor actie.  Het lijkt alsof het hem niets deert of hij nu goede of slechte punten haalt. Vorige week had ik het nog met hem over de middelbare school. Arne is voorbestemd voor de wereld van techniek, de genen zeker. Een opleiding in die richting ligt duidelijk in zijn interesse- (en dus ook motivatie-)gebied. Dat bij een middelbare school ook vakken als Frans en Nederlands horen is een noodzakelijk kwaad, en dat daar ook extra inspanningen zullen nodig zijn, dat hebben we al lang door. Nu de rest nog.

Elke dag verplicht minstens 15 minuten oefenen is het eerste punt in een verder nog onbestaand actieplan dat vanaf morgen in voege gaat (hoe we dat verplicht oefenen gaan aanpakken, dat is iets anders).
Kan ik Arne ergens op bijles Frans sturen (en zo ja, waar vind ik iemand met veel geduld die Franse bijles geeft?)? Moeten we hem op taalkamp sturen (terwijl hij zelfs niet graag met de klasgenootjes op boerderijklassen gaat omdat hij dan mama en papa mist)? Of moeten we vanaf nu naar Wallonië / Frankrijk op vakantie (en hem naar de Franstalige kinderactiviteiten sturen)?

Alle tips zijn welkom, want deze mama weet het even niet meer. En die toets van morgen … daar vrees ik het ergste voor.