//Lichte klaagmodus//
Flauw zijn, het is een karaktertrek net zoals stoer, dapper, mondig, … Ik herinner me verhalen van de schoonfamilie waar manlief in zijn kinderjaren als ‘flauw’ wordt afgeschilderd. De oudste zoon heeft wel één en ander van zijn vader geërfd, ook de juist beschreven eigenschap. Met de echtgenoot is het allemaal goed gekomen. Ik heb er dus het volste vertrouwen in dat het met de zoon uiteindelijk ook wel goed komt.
Op dit moment zit zoonlief op bosklassen. Maandagmorgen was het met een beteuterd gezicht dat hij me een laatste knuffel gaf voor ik me richting werk begaf. Het thuisfront kon niet meer dan kamperen voor de brievenbus en regelmatig de bosklassen website eens bekijken in de hoop een paar foto’s te vinden van zoonlief als teken van leven. De brievenbus bleef leeg (een beetje te verwachten, Arne schrijft niet graag) en her en der vond ik toch een foto waar de zoon op te zien is.
Op één van de foto’s van het waterparcours zie ik in de verte een gestalte aan de rand van het water zitten. De enige nog met z’n kleren aan. 99% zekerheid dat dat de zoon is. Vanmorgen zag ik nog paar foto’s, van de fun adventure. Moet ik zeggen welk kind ik aan de kant zag zitten zonder klimpakje? Je kan het al wel raden …
Misschien trek ik de verkeerde conclusies, morgenavond zal ik wel weten hoe de vork nu juist aan de steel zit. Maar toch …
Onze zoon is wie hij is, en toch pikt het een beetje. Zelf hebben we ons er -min of meer- bij neergelegd dat hij bepaalde dingen echt niet durft en makkelijker weent. Maar voor veel dingen proberen we hem aan te moedigen om zijn grenzen te verleggen. Op vakantie vorige zomer durfde Arne wel met een klimpakje het touwenparcours op, al is daar waarschijnlijk wel wat “motivational talk” van de papa aan te pas gekomen. En nu ik er over nadenk, op eigen terrein lijkt hij ook niet snel schrik te hebben.
Ik krijg hem echt niet overtuigd van een kamp met de jeugdbeweging of mutualiteit. Jammer, ik ging als kind met de jeugdbeweging op kamp en één keer met de CM. Het maakte me toch een beetje zelfstandiger, hoe verlegen ik ook was. Ervaringen die ik rijker ben. Ik gun het onze zonen ook, alleen moeten ze er zelf voor te vinden zijn. Misschien op een dag?
En morgenavond, dan slaap Arne terug in zijn eigen bed en kan ik zijn verhaal toetsen aan het verhaal dat zich ondertussen ‘levensecht’ vormde in mijn achterhoofd. Curieus waar de overeenkomsten en de verschillen gaan zitten.
// Einde klaagmodus //
Niks te klagen…mooie tekst van een lieve mama! Fantastisch hoe je je eigen kids zo goed kent en dat is het mooiste van al want helemaal boetseren kan je ze toch niet!
Ik wou dat onze kinderen ook zo ondernemend waren, maar alleen op kamp, dat zit er toch ook niet in. Zelfs met vriendjes is er soms al wat overredingskracht nodig. It is what it is, inderdaad. Je kan hen enkel stimuleren om nieuwe dingen te ontdekken, en lukt dat niet, of zijn ze daar nog niet klaar voor, dan moeten wij, mama’s, dat accepteren, vrees ik. Het komt wel.
Bij ons zijn ze ook allemaal anders! Naar de speelpleinen is voor de ene al een overwinning, voor de andere is dat reuze …
Ik hoop dat ze volgende jaar of de jaren erna toch mee op kamp willen. Ik zou het erg vinden als ze dat niet deden, ook al zou ik heel de week willen weten hoe het is en wat ze doen …. maar het is toch een ervaring.
Het is wat het is maar soms toch ook moeilijk om je erbij neer te leggen of wil ik teveel?
Je kan ze een beetje stimuleren denk ik, maar da’s alles. Een heel ander persoontje van maken lukt helaas niet (en gelukkig maar). Zo heb ik me er al bij neergelegd dat onze oudste helemaal niet graag sport (terwijl dat dat zo gezond is en belangrijk voor later, aaarg), deze zomer kan hij voor het eerst op kamp gaan met de jeugdbeweging, hij zegt nee, ik zeg ja, maar ik weet dat hij nee zegt omwille van het onbekende en dat hij stralend zal thuis komen… Maar, ‘t is wel opvallend dat de mama’s aan elkaar komen vragen of zoon/dochter meegaat, een heleboel vriendjes bij elkaar is toch wel een geruststelling
Het is soms moeilijker voor de ouders dan voor de kinderen. Mijn zoon is ook niet zo’n durver. Ze moeten hun eigen weg vinden. Misschien is een kamp met een creatieve uitdaging meer iets voor hem?
mijn twee meiden zijn bij de reizigers – logeren – joepie – op weekend olé – daaag, mama – sneller dan ik zou willen hebben ze me niet echt meer nodig en leven ze graag uit valies of rugzak…
en de mama was vroeger ook zo, lees vroeger, nu ben ik zooooooooooo graag thuis, hoeven de avonturen niet meer zo nodig meer nog probeer ik soms er onderuit te raken om mee op weekends etc. te gaan, foei (?)
geniet van je zonen dit weekend – het zijn fijne kerels ! Mijn dochters hun volgende valies staat klaar
Ik denk vooral bij je tekst : gelukkig hebben ze dat jochie niet gedwongen om dingen te doen die hij helemaal niet wil. Want dat lijkt me nog veel erger.