<Start klaagmodus>
Kinderen, het vergt wat van een mens en mijns inziens nog het meest van een moeder.
Eerst waren er de weken van misselijkheid, van ontbijten en even later het ontbijt gewoon terug uit kotsen. Daarop drachtige maanden, van eindeloos gestamp en gehik in de buik, van striemen, dikke enkels en amper schoenen aan krijgen. En dan ‘de worp’ (waarbij nummer drie hier besliste het even anders te doen door met zijn poep eerst te komen).
Wie denkt dat daarmee het ergste voorbij is, die heeft het bij het verkeerde eind. Borstvoeding, fijn … maar dat je in return de rest van je leven met een stel hangborsten verder moet, dat had niemand verteld.
En dat chronische slaapgebrek … dodelijk is dat. Het duurde bijna een jaar eer zoon nummer 1 doorsliep. Het is dus niet voor niets dat zoon nummer 2 op zich liet wachten. We moesten bijslapen in plaats van kinderen maken. En zoon nummer 2, die deed er ook even over om door te slapen. Zoon nummer 3, een nu of nooit kindje, sliep pas door toen hij zo’n 15 maand was. Sliep, want sinds de jongste zoon naar school gaat is zijn slaapritme verstoord. Schoolgaan is vermoeiend, en dus wordt er soms na school nog in slaap gevallen op de zetel. Slapengaan ‘s avonds is dan niet zo evident (zoals vandaag … zoonlief is ondertussen al 4 keer uit bed gekomen en heeft nu de geest gegeven op de zetel). Maar het ergst is dat zoonlief er een vaste gewoonte van gemaakt heeft om midden in de nacht uit bed te komen en zich in het ouderlijke bed te nestelen.
Moederlief is een lichte slaper, wordt al wakker op het moment dat de slaapkamerdeur van zoonlief open gaat. Ze is dan vaak zo moe dat ze in een automatisme rechtop gaat zitten in bed om de zoon een plekje te geven. Hij nestelt zich dan aan de kant van mama waardoor die het moet stellen met een 40-tal cm bed en een restje donsdeken. Dat die zoon dan ook de helft van de tijd het deken van zich af stampt daar zwijgen we dan nog over. En die moeder, die slaapt onvast in een soort van waakstand, wordt regelmatig wakker (en begint zich al boos te maken want zij heeft geen zin om de werkdag weeral doodmoe te starten. “Mentale” arbeid, daar ben je best uitgerust voor, toch op z’n minst ‘s morgens.).
Uiteindelijk beslist de moeder van bed te verhuizen, in de hoop nog wat slaap in te halen. En als de jongste zoon dan om 5:30u merkt dat mama er niet meer ligt en op zoek gaat naar mama (in zijn kamer) … dan is de maat vol en vooral, de moeder weer wakker.
En de vader … die sliep rustig door. Ik wou dat ik kon slapen als een man.
Slaapdeprivatie … geen idee wat dat juist met een mens doet, maar gezond kan dat niet echt zijn. Inslapen is geen probleem, maar het lijkt of ik geen ‘verkwikkende’ nachtrust heb. Ik word van het minste wakker en raak daarna slecht terug in slaap (of slaap maar heel licht).
We hebben al vanalles geprobeerd: de slaapzak van de zoon terug uit de kast gehaald, zelf nog eens goed gaan lopen in de hoop met die lichamelijk vermoeidheid ook beter te slapen. Voorlopig nog steeds een zoon die uit bed komt, en een mama die ‘s morgens (tegenwoordig met een ochtendhumeur van comme ça) het gevoel heeft dat ze diezelfde nacht zwaar op de boemel ging.
De persoon die me de gouden tip bezorgt (en mij een uitgeslapen gevoel kan geven ‘s morgen) verdient een medaille of meer. Ik raak ten einde raad.
Had ik trouwens ook al gezegd dat dat jongste ventje, niet alleen het allerliefste ventje is maar ook een verschikkelijk moederskindje? Een papje maken ‘s morgen (ja, die jongen drinkt ‘s morgens nog een fles) dat moet door mama gebeuren, net zoals kleren aantrekken, in bad steken, … We geven natuurlijk niet altijd toe, maar makkelijk is het niet. Vorig weekend nog kon in vanuit bed een krijsend kind horen die weigerde ook maar iets van zijn vader aan te nemen (het krijsen heeft toch wel een dikke 5 minuten geduurd, al leek dat in mijn beleving een kwartier. De papa volhardde en de moeder die trok het donsdeken wat hoger. Volgende week mag papa voor 5 dagen naar de States op bedrijfsbezoek … het moederkind-gehalte gaat danig stijgen in (en ook na) die periode. Ik kijk er al naar uit. NOT!
Het is vleiend, een kind dat zo aanhankelijk is, dat zo kan genieten van zijn duimpje op mijn schoot maar af en toe is genoeg genoeg. Jammer dat de jongste zoon nog niet kan lezen, anders kon ik hem die relaas bezorgen. Misschien zou dat helpen.
<Eind klaagmodus>
Mijn zoon kwam toen hij een jaar of 2/3 was ook steeds uit zijn bed en toen zei mijn man: wil jij niet slapen, blijf dan maar wakker. Hij heeft het kind heel de tijd wakker gehouden, zodat de zoon uiteindelijk aan het wenen was dat hij wou slapen. Redelijk extreem en ge moet er maar zin in hebben om ‘s nachts uw kind wakker te houden, maar gisteren is mijn zoon 6 geworden en ik denk niet dat hij ooit nog uit zijn bed is gekomen.
(Je krijgt geen hangborsten van borstvoeding – of je nu meteen na de bevalling de melkproductie stopt of pas na 2 jaar, die hangborsten zijn iets genetisch.)
Oordopje joeng, ik zou voor oordopjes gaan! Dat doe ik ook als ik écht moet slapen, dan moet manlief maar es waakslapen, phoe!
Wat slapen betreft ben ik heel kordaat. Slapen gebeurt in hun eigen bed. Punt. Het is al een paar keer uitzonderlijk gebeurd dat er eentje tussen ons komt te liggen omdat ze niet goed zijn of zo. Ze mogen dan even bekomen bij mama en papa, maar na een tijdje leg ik ze terug in hun eigen bed. Zowel ouders als kind slapen anders niet of niet goed, daar doe je toch niemand een plezier mee?
Als ik van jou was zou ik een paar nachten doorbijten en hem telkens terug naar zijn bed brengen. Ok, het zullen een paar lastige nachten zijn, maar die heb je nu ook he…
Of ben ik nu te streng?
In het weekend komt Amélie ‘s morgens wel regelmatig bij ons gekropen als ze wakker is. Maar dat is iets anders vind ik. Da’s op een deftig uur, net voor het opstaan
Hoe herkenbaar
. Vroeger waren wij echt resoluut: wanneer wij kinderen hebben, slapen ze in hun eigen bed! Tot wanneer er een kindje kwam … dat ondertussen 4 jaar is en heel regelmatig tussen ons komt liggen met dezelfde rituelen als die van jou. Wat wij proberen (soms lukt het een periode, andere keren helemaal niet – maar de keren dat het lukt zijn geweldig): spaarkaart voor goed te slapen, papa en mama doen elk om beurt de verschillende dingen (naar bed brengen, enz – in het begin zorgt dit voor tegensprutteling, nadien komt de gewoonte)
Ik moet wel toegeven, wij hebben nog maar één kindje en een tweede op komst … niets in vergelijking met 3 kabouters
Ik ga geen goede raad geven want die heb ik niet. Maar 3 kindjes is niet altijd gemakkelijk (ook wij hebben er 3) en is dit allemaal heel herkenbaar. De rust keert wel terug als hij het op school wat gewoon is. Succes!
misschien moeten we op een slaap-loop en leesweekend ? only for mam’s?
Ik ben het eigenlijk een beetje eens met Karen: even doorbijten en het bij jullie slapen proberen afleren. Zeker als je aan chronisch slaaptekort lijdt en dat lijkt me wel duidelijk.
Zullen enkele vreselijke nachten worden, maar nadien zal het wel beter zijn dan normaalgezien.
En ook: belonen! Met een spaarkaart zoals hierboven ook al gezegd of een sticker laten plakken als hij ononderbroken in zijn eigen bed slaapt en bij 10 stickers een extra beloning. Hier mogen ze een gezelschapsspelletje kiezen dat we dan allemaal samen spelen.
Marie sliep tot voor kort ook slecht. ‘s Nachts soms tot 7 keer wakker worden: dorst, kniepijn, slechte droom, snotneus,… Maar uiteindelijk bleek dat ze, telkens ze even wakker werd, gewoon even aandacht wou. Het liefst van de papa hier trouwens. Aangezien ik heel vast en diep slaap en nauwelijks wakker word, maar mijn man niet. En ze is het dus heel gewoon dat papa haar komt troosten en wil dus mama ‘s nachts niet…
Maar wonder bij wonder, dankzij de stickers heeft Marie haar nachtelijke aandachttrekkerij afgeleerd!
Succes alleszins. Slaaptekort is moordend.
wat herken ik dit !!! Wij hebben ook een tijdje met hetzelfde probleem gekampt. En ja ook ik ging rechtopzitten, al slapende, maakte plaats maar gelukkig sliep ik verder. Natuurlijk slaap je niet zo goed al is het alleen maar door de beperkte ruimte want ja ook bij ons kwam zoonlief altijd aan mama’s kant liggen….
Toen onze zoon een nieuw bed kreeg hebben we eens een goed gesprek met hem gehad en hem gezegd dat hij terug in zijn oude bed ging moeten slapen als hij er nog uit kwam want “hij is nu een grote jongen”…. en wonder boven wonder…. het lukte…. hij kwam er niet meer uit.
Bij onze verhuis hield ik mijn hart wel vast…. hij is 2 keer bij ons komen liggen maar ik toonde hier begrip voor maar had opnieuw het gesprek met hem en zou ook de leds uitdoen op de gang en zijn deur sluiten… en ook dit hielp. Dus tot zo lang we er over zeurden en kloegen bleef alles bij hetzelfde maar na een “goed gesprek” en met wat chantage lukte het prima.
Ik zou je dus aanraden om te zoeken naar iets wat hij heel leuk vindt…. iets waar hij fier op is… of een ritueel… een lampje dat altijd moet branden ofzo…. en probeer hem hiermee te overtuigen dat hij nu groot is en flink net als de andere flinke jongens…. veel succes !!!!!
Ps ik moet toegeven dat het voor mij ook een beetje aanpassen was…. zo zonder die trippelende voetjes ‘s nachts op de gang en mijn kleine jongen dicht bij mij… maar ja… ook hier kon het zo niet verder…
groetjes, Nathalie
wat herken ik dit !!! Wij hebben ook een tijdje met hetzelfde probleem gekampt. En ja ook ik ging rechtopzitten, al slapende, maakte plaats maar gelukkig sliep ik verder. Natuurlijk slaap je niet zo goed al is het alleen maar door de beperkte ruimte want ja ook bij ons kwam zoonlief altijd aan mama’s kant liggen….
Toen onze zoon een nieuw bed kreeg hebben we eens een goed gesprek met hem gehad en hem gezegd dat hij terug in zijn oude bed ging moeten slapen als hij er nog uit kwam want “hij is nu een grote jongen”…. en wonder boven wonder…. het lukte…. hij kwam er niet meer uit.
Bij onze verhuis hield ik mijn hart wel vast…. hij is 2 keer bij ons komen liggen maar ik toonde hier begrip voor maar had opnieuw het gesprek met hem en zou ook de leds uitdoen op de gang en zijn deur sluiten… en ook dit hielp. Dus tot zo lang we er over zeurden en kloegen bleef alles bij hetzelfde maar na een “goed gesprek” en met wat chantage lukte het prima.
Ik zou je dus aanraden om te zoeken naar iets wat hij heel leuk vindt…. iets waar hij fier op is… of een ritueel… een lampje dat altijd moet branden ofzo…. en probeer hem hiermee te overtuigen dat hij nu groot is en flink net als de andere flinke jongens…. veel succes !!!!!
Ps ik moet toegeven dat het voor mij ook een beetje aanpassen was…. zo zonder die trippelende voetjes ‘s nachts op de gang en mijn kleine jongen dicht bij mij… maar ja… ook hier kon het zo niet verder…
groetjes, Nathalie
Goeie opvoedkundige tips genoeg hierboven. Wat het probleem van het licht slapen betreft: mandarijn of appelsienschillen laten drogen in je slaapkamer of dergelijke geurolie verdampen kan helpen. Dat helpt dieper en verkwikkender slapen. Je kan het ook met de schillen proberen in het kamertje van je zoontje, wie weet wordt hij ook minder snel wakker
Nog veel goeie moed!
Hmm. Mijn geplande klaagpostje over mijn slaapgebrek sinds enkele weken klinkt plots behoorlijk…. flauw. *geeuwt*
Veel courage, ik hoop dat je wat hebt aan de tips hierboven!
Ik word al moe van jouw post te lezen. Mijn eigen nachtrust is ook heilig, ik weiger kindjes in mijn bed te pakken want dan slaap ik niet meer. Nu ja, voorlopig heb ik wel gemakkelijk praten want Fien geraakt niet zelf uit haar spijlenbedje en bovendien is het ook een goed slaperke.
Maar als ik in jouw situatie zat, dan zou ik er ook ALLES aan doen om dat kind terug uit mijn bed te krijgen. Ik hoop dus dat je iets hebt aan de bovenstaande tips en onthoud alvast dat die hier staan, voor als het ooit bij ons nodig zou zijn…
ah das goed !!! Ik hoop dat het helpt !! En anders gewoon doorgaan en het gesprek van voor af aan beginnen !
Ik zal maar niet te snel juichen maar vannacht bleef Nand in zijn bed (en dat was weken geleden).
Deze morgen heeft hij massa’s dikke duimen gekregen en een stempel mogen zetten op een spaarblad. Misschien dat ons gesprekje van gisteren geholpen heeft.
Kan hij zeggen waarom hij bij jullie wil slapen? Is hij bang, is hij gewoon wakker en wil jij entertainment.
Bij ons was het angst. De combinatie van een vast avond- en slaapritueel, bachbloesems en een bedje op onze kamer hielpen. Wanneer hij echt echt bang was, kon ik hem in zijn eigen bedje instoppen in onze kamer. Hij was niet meer bang met ons dichtbij en ik werd niet wakker gestampt.
Uiteindelijk heeft hij maar tweemaal op onze kamer geslapen. De wetenschap dat het kon, was blijkbaar genoeg om em rustig te stemmen.
Succes
ik weet dat het heel ongeloofwaardig klinkt, maar hier is het ook vaak huilen met de pet op. De oudste sloop in de loop van de nacht bij ons in bed, ik merkte het wel, maar had de fut niet om ertegen in te gaan en was bang de jongste wakker te maken. na nachten miserie en te kleine plekjes in het eigen bed, verdreef ik hem soms naar het voeteneinde, waar hij als een hondje tot de ochtend lag. Maar dan kon ik mijn benen weer niet strekken.
Ik heb hem dan uitgelegd dat het zo niet verder kon, ben een paar keer boos geworden, ben hem in de loop van de nacht gaan terugleggen, maar ook – tadaa – geen koekjes meer als hij nog bij ons kroop. ‘t was vrij snel over. de combinatie van koekjes met streng toespreken en de uitleg dat mama niet kon slapen heeft geholpen…
maar daarnet hoorde ik in de slaapkamer nog wel geschuifel. Vaak ligt hij in ons bed als ik ga slapen, maar dan leg ik hem gewoon terug. dat is gelukkig zo erg niet…
succes in ieder geval.
er komt een dag… naar het schijnt…
Niks zo erg dan slaaptekort.
Helaas kan ik je geen bruikbare tips geven, behalve : kinderen regelmatig uitbesteden aan de bomma.
En ook : ooit heel erg ooit in de toekomst gaat het over.