Eén januari is traditioneel de dag van nieuwjaarsbrieven her en der, hier ook. Ik ben zo’n ouder die zelfs 4 brieven per kind bestelt op school: voor de meter en de peter, maar ook een brief voor de grootouders. Vava en moeke geven elk van hun kleinkinderen een nieuwjaar (en vangen ze heel vaak op na school), dus vind ik dat ze ook recht hebben op een brief (ook al bezorg ik de kinderen daarmee extra schrijfwerk op school).
Maar diezelfde nieuwjaarsbrieven zijn voor mij ook confronterend, vooral die van Arne. Dit jaar had de juf niet de moeite gedaan om alle spelingsfouten met type-ex te laten verdwijnen. Het waren er dan ook heel veel, dysorthografie weet je nog. Ik heb moeite gehad de verleiding te weerstaan om zelf te beginnen verbeteren, maar het is me gelukt. Arne is wie hij is, met zijn kleine en grote gebreken. Ze (en we) zullen hem moeten nemen als hij is. En dus stond Arne daar dit jaar met een brief die niet altijd even makkelijk te lezen was, vol met schrijffoutjes.
Hij maakt duidelijk geen problemen van zijn dysorthografie, de mama zou dat ook eens moeten doen. Vorig weekend zette ik alvast weer een stap in de juiste richting … en hopelijk heb ik volgend jaar er helemaal geen probleem mee als zijn brief wordt afgesloten met “1 januwaari 2013″.
Ik vind dat eigenlijk ongelooflijk schattig…
Maar ik geef toe dat ik het er – als vertaler en taalliefhebber – wellicht ook moeilijk zou mee hebben als bij een van mijn kinderen een taalprobleem wordt vastgesteld.
Ik hoop dat het je lukt om er steeds minder over te stressen. Dat is het niet waard jong! Er zijn heel veel beroepen waarbij hij daar nooit (of zelden) last van zal hebben… En ik ken heel veel volwassenen zónder dysorthografie die ook teksten boordevol fouten schrijven… Sterkte!
Zolang de juf maar de sticordimaatregelen toepast bij het verbeteren
en niet voor elke schrijffout een punt aftrekt,
zou ik er niet over vallen dat niet alle foutjes met correctievloeistof zijn weggewerkt!
Als de Beste Wensen maar goed zijn overgekomen
en de zoon trots kan zijn op zijn brief …
Dat is wat telt op 1 januari!
Heel herkenbaar dit!!
Goed dat je het gewoon hebt laten gaan.
Ik vraag altijd of ik hem zal helpen of niet, En ja vaak begroot het je zelf meer dan bij het kind zelf.
O zucht (van opluchting)… blij dat de jongste nu in het eerste middelbaar zit en ik ervan af ben, die nieuwjaarsbrieven. Kind drie en vier hadden meters en peters buiten de familie, dus dat was allemaal extra te schrijven.
die januwaarie is voorkeursspelling, die van je oudste zoon! Hij is blij met zo een mama die de schoonheid ervan inziet, dat weet ik zeker!
Zo, ik neem ook weer eens een kijkje bij jou. Mijn broer(tje) (30 jaar) heet ook Arne en is ook dyslectisch, toeval he. En zijn handschrift is ongeveer net als jouw zoon, inmiddels weet hij er heel handig mee om te gaan, als hij niet weet of het een s of een z moet zijn schrijft hij gewoon een letter die beide kan zijn
en op de computer heeft hij spellingcontrole. Het is helemaal goed gekomen met hem, deed een hbo-opleiding en heeft nu een goeie baan in de IT als projectleider, dus maak je maar niet te druk. Wist je dat dyslectische kinderen vaak moeite hebben met het uiten van hun emoties en die soms verbergen? Dat is iets dat door alle aandacht voor de taal nogal eens ondersneeuwt. Succes!