Stress en co

Ontgoocheling.

Gisteren een afspraak bij de NKO-arts en ergens had ik gehoopt er een oplossing te vinden voor de oorproblemen waar ik de laatste tijd veel last van heb. Mijn oren klikken constant, ik hoor de lucht langs mijn oren suizen als ik adem en als ik praat, lijkt dat soms via mijn oren te gaan, mijn keel geeft het gevoel altijd vol met slijmen te zitten. Plezant is anders. Drie jaar geleden zat ik al eens bij dezelfde NKO-arts maar toen had ik alleen last van geklik in mijn oor. Was er toen ook al stress, maar had ik het gewoon niet in de gaten?

En gisteren kreeg ik opnieuw een njet, niks te vinden. Eigenlijk zou ik blij moeten zijn dat er geen mechanische problemen te vinden zijn in oren en keel. Een ontgoocheling, want het brengt me terug met mijn 2 voeten op de grond waardoor ik vandaag weer in een dipje lijk beland te zijn. Weet je, oren zijn blijkbaar ook erg stressgevoelig en de mijnen nog een beetje meer. De realiteit: de stress zit nog altijd in mijn lijf, en het is maar de vraag of ik er ooit echt vanaf raak. Misschien moet ik er gewoon mee leren leven?

De NKO-arts – de nuchterheid zelve- zei me dat ik eens twee keer moest nadenken over mijn werk. Ha, dacht ik bij mezelf, alsof al die stress enkel en alleen van het werk komt. Niet dus, het huishouden en de kinderen hebben er een even groot (misschien nog wel groter) aandeel in. En die laatste twee kan je niet gewoon aan de kant zetten, even parkeren tot het weer helemaal beter gaat. De enige oplossing is mezelf te veranderen, en dat gaat niet van vandaag op morgen.

En waarom ik dit hier allemaal neerschijf en niet liever gewoon voor mezelf houd? Stress is een onderdeel geworden is van onze maatschappij maar we staan er niet bij stil. Vaak beseffen we niet wat er aan de hand is of negeren we het gewoon. En ja, stress is ook nog een beetje taboe.
Op het werk ginnegapten we soms als er iemand een probleem niet direct opgelost kreeg: “X, kan het niet aan!”. Awel se, mijne kop kan/kon het even niet aan.

Het leven is lijkt niet altijd rozengeur en maneschijn te zijn. Hoewel we (of eerder ik) niet beseffen hoe goed we het wel hebben, een eigen huis, gezonde kinderen, …
Meisje, knoop het in je oren (of in ieder geval ergens ertussen)!

Bij deze hoop ik dat jullie gewaarschuwd zijn, wees opmerkzaam voor signalen van stress, en doe er iets aan voor het teveel wordt!

Ik ga nog wat verder aan mezelf werken, manieren zoeken om te ontspannen, te ontstressen en proberen te genieten van het zonnetje vandaag.

En als je helemaal tot hier gelezen hebt, laat me hieronder even weten hoe jij tot rust komt en kan ontstressen? Ik kan er misschien iets van leren.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Geplaatst in Alledaags en getagd als . Bookmark de permalink.

26 zegjes gedaan op Stress en co

  1. hoow zegt:

    Voor mij doet in de tuin werken of gaan wandelen of fietsen het hem helemaal.
    Laat ik de afwas en de was en plas graag voor staan.
    Of in de zomer nog een uurtje rommelen in de tuin voor ik aan de huishoudelijke taken begin.

  2. Karen zegt:

    Ontstressen doe ik door een dag te shoppen of door een leuke uitstap te doen. Of door lang onder de douche te staan en je daarna grondig op te maken met parfum, mooie kleren en zalfjes. Of door een pyjamadag te houden waarbij je de hele dag in bed ligt met je pc aan :) en ‘s avonds heel blogland gezien hebt. Wat ook kan helpen is een goede massage (stress voel ik meestal in mijn schouders) of in bed liggen en diep in en uit ademen. Wat mij ook helpt zijn lijstjes maken van alles wat je nog moet doen.. of je planning van bepaalde drukke dagen. Het helpt stress te vermijden maar het is ook heerlijk als je de lijstjes na een bepaalde tijd kan schrappen. Tenslotte kan een goede huilbui ook wel eens helpen! Of het aanschaffen van een huisdier of het inplannen van een ‘ik-avond’, zo heb ik mijn naailesavond (al wordt daar soms ook veel gevloekt, haha) Veel succes..

  3. Lies zegt:

    Ik weet het niet, hoe ik ontstress, en ik vraag me af of ik in de toekomst ooit in jouw schoenen zal staan. Ik weet zelfs niet eens of ik stress HEB.
    Mensen vinden mij over het algemeen redelijk druk, maar zelf heb ik niet het gevoel dat ik stress heb, ik noem het onnozelheid en vrolijkheid. Betekent dat dan dat ik gestresseerder overkom dan ik ben, of dat ik zelf niet besef hoe gestresst ik gewoon over het algemeen wel ben?

    Mijn werk – freelance vertaler – zet me behoorlijk onder druk, zowel op het vlak van deadlines (die ik nodig heb om te presteren) als op het gebied van inkomsten (als ik teveel begin te slabakken, komt er te weinig geld binnen).
    Ik heb nog maar één kindje, een braaf dutske waar ik voorlopig nauwelijks stress mee heb, maar in de toekomst komt er zeker nog een tweede en je weet natuurlijk nooit op voorhand wat dat geeft.

    Ow, er schiet me net iets te binnen. Weet je wat ik vorig jaar heb gedaan? Ik heb van mijn zwangerschap en bevalling gebruik gemaakt om al mijn verplichtingen, beloften aan mensen die al lang aansleepten, verantwoordelijkheden die ik ooit eens op mij had genomen en waar ik niet meer vanaf geraakte, enz… de deur uit te smijten. Het heeft me veel tijd gekost om al die beloften waar te maken, en veel éxtra stress omdat ik bang was mensen te kwetsen, in de steek te laten, enzovoort. Maar het is me gelukt. Ik ben ervan af. Fien is nu zeven maanden oud en mijn toedoelijst is nog altijd heerlijk kort en overzichtelijk. En zo hoop ik het ook te houden. Ik heb ontdekt dat ik niet gelukkig word van mensen vanalles te beloven waar ik eigenlijk niet veel zin in heb, maar die ik toch maar doe omdat ik a) er zo goed in ben, b) de druk voel om het op mij te nemen, c) die mensen gelukkig wil maken. Het stomme is, dat als je het van de eerste keer niet belooft, als je jezelf verplicht je bek te houden, dat mensen dat meestal ook niet van je verwachten, in tegenstelling tot wat je dacht. Allee, ik heb dat toch, en ik ken veel vrouwen die in hetzelfde bedje ziek zijn. En mijn stressniveau is effectief aanzienlijk gedááld sinds Fien is geboren, en niet gestegen…

    Er zijn nog een paar knopen die ik moet doorhakken. Dingen waar ik nog niet uit ben, waarvan ik gewoon nog niet weet wat ik ermee aan wil. En ik heb vanmorgen nog tegen mezelf gezegd: och, dat ene houd ik nog wel even vol, en dan stop ik ermee als ik hoogzwanger ben van mijn tweede… Maar eigenlijk hoop ik dat ik in het vervolg die “uitvlucht” niet meer nodig zal hebben om knopen door te hakken. Dat ik sterk genoeg zal zijn om gewoon zelf “stop” te zeggen… Maar zoals je zelf ook al zei, dat is een proces, dat doe je niet zomaar in één twee drie. Het beseffen echter is al het halve werk.

    Succes met uitvissen hoe je voor jezelf je stressniveau kan verminderen!

  4. Hutsefluts zegt:

    Stress uit zich bij mij eigenlijk vaak in een “de hele wereld is tegen mij” gevoel. Al klinkt het weer extremer als ik het zo opschrijf. Ik probeer dan ter plekke 10 dingen op te noemen waardoor ik zie dat de wereld toch wel mooi is, heel vaak helpt het.

  5. zusjesenzo zegt:

    Ik hoop echt dat je een manier vindt om er weer bovenop te geraken!
    Zelf ken ik (gelukkig) alleen maar kortstondige stress, bijvoorbeeld als ik voor school iets drukklaar moet krijgen en de deadline komt dichter en dichter. Langdurige stress heb ik (denk ik) nog niet echt meegemaakt. Ik weet wel dat de periodes dat ik regelmatig ga lopen, dat dat de periodes zijn dat ik me mentaal het best in mijn vel voel.
    Veel succes nog! (Enne… ik vind dat heel moedig dat je daar zo openlijk over durft praten, en inderdaad, het kan hopelijk andere mensen ook helpen)

  6. Pingback: One Way » Stress

  7. Lies zegt:

    En nog iets (sorry, ik blijf maar schrijven):
    Zo van die dingen als shoppen en een lekker warm bad en een massage en wegduiken met een boek enzo, dat zijn voor mij dingen waar ik kortstondige momenten van stress wel de kop kan mee indrukken, maar die niet helpen tegen de Stress met een grote S, de stress die je lijf helemaal inpalmt. Bij mij slaat Stress op mijn maag, en een massage of een boek helpt daartegen dus écht niet.
    Het enige wat helpt bij Stress is even stilstaan bij waar de stress vandaan komt en wat je eraan kan doen om dat te veranderen. En dat dan ook doen.
    Ik voel al een paar dagen de maagpijn weer opkomen, tijd om weer even halt te houden :-)

  8. endimi zegt:

    Nu heb je mij dus bijgeleerd waarom mijn oren dit ook doen. Want ik heb net hetzelfde liedje achter de rug: de buis van Eustachius die zomaar gaat open staan, gepaard met een dik/gespannen gevoel in mijn keel. Ik dacht dat het te maken had met bloeddrukproblemen, want rond die periodes heb ik vaak last van bloeddrukval. Maar als je de puzzel in elkaar legt, ja het kan best wel een fysieke uiting van stress zijn. 2 jaar geleden zijn mijn amandelen verwijderd en toen had ik ook weer die oor-problemen, de NKO-arts vond geen probleem. Maar die operatie en het feit dat we net toen moesten verhuizen waren ook behoorlijk stresserend. Al gemerkt dat het beter gaat als je plat gaat liggen?
    En onlangs heb ik nog een hele periode gehad. Toevallig tijdens de week waarin man en dochter buikgriep hadden, ik voltijds moest blijven werken en op het werk door verlof en ziekte er ook nog een hoop back-up moest bijnemen.

    Om dan te ontspannen zijn er een hele hoop technieken natuurlijk. Wat bij mij helpt is inderdaad een lange douche en me concentreren op het laten wegvloeien van de spanning samen met het water, weg, het riool in. Je to-do list relatief kort en haalbaar houden en niet te veel hooi op je vork nemen werkt ook, in het begin kan je dan soms eens commentaar krijgen, maar na een tijdje gaat dat verbazingwekkend genoeg steeds makkelijker. Ook oudere to-do’s elimineren, dingen die er intussen eigenlijk niet meer toe doen, beloftes die zo lang geleden gemaakt zijn dat ze eerlijk gezegd toch geen zin meer hebben. Gewoon eens een lijst neerschrijven met alles wat in je hoofd opkomt en de dag erna schrappen, geeft een verlossend gevoel. En zorgen dat je af en toe met je eigen ding, een eigen hobby kan bezig zijn. Voor mij is dat muziek spelen. Soms moet ik me dwingen om eraan te beginnen, maar eens ik goed vertrokken ben kan ik zo een hele tijd bezig zijn en dan voel ik me mentaal en fysiek ontspannen nadien.

    Bedankt voor de tip, nu weet ik wat met te doen staat als mijn oren opspelen. Ik hoop dat mijn tips jou ook wat kunnen helpen 😉

  9. 'me' zegt:

    Ik heb ook heel veel last van stress, en bij bij slaat dat op mijn ademhaling : ik heb heel veel last van chronische hyperventilatie met al zijn bijbehorende symptomen ( en dat zijn er veel te veel :( ).
    Op zich kan dat geen kwaad, maar plezant is het niet.
    En het heeft vooral te maken met hoe ik met de dingen omga : iemand anders zou de dingen des levens, of beter gezegd : mijns levens – niet stresserend vinden maar ik dus blijkbaar wel.
    Mindfulnes is daar een goeie hulp bij, en verdre porbere ik ten alle tijde goed voor mezelf te zijn. Al is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

  10. kaat zegt:

    Ik zou kunnen schrijven dat sporten heel erg veel deugd doet, fysiek de spanning er uit lopen, maar dat wist je al. Ik ben je dankbaar dat je durft schrijven dat huishouden/kinderen ook en soms voor méér stress zorgen dan het werk. Het is zo’n taboe. En nee je kan ze niet aan de kant zetten en nee dat wil je ook niet. Soms denk ik : oef de school gaat weer beginnen. En eigenlijk is dat best wel triest. Niet dat het geen leuke kinderen zijn daar niet van, maar soms heb ik ook het gevoel dat ik meer rond loop om continu dingen voor hen in orde te brengen of weer orde te brengen in de achtergelaten chaos, kom ik thuis na een werkdag en kan het weer van voor beginnen. Soms geef ik teveel toe omdat discussiëren met pubers zéér vermoeiend is en zij over veel energie beschikken.
    Mijn excuses dat dit berichtje niet opbeurend is, maar bovenal dankjewel voor de eerlijkheid.

  11. Oontje zegt:

    Ik herken het, I. Ik heb er ook al eens over geblogd en mijn stressprobleem uit zich ook vooral lichamelijk en is ook een half jaar later nog altijd niet opgelost. De stress is er ook niet minder op geworden.
    Ik werk halftijd en probeer op de namiddagen dat ik thuis ben eens echt tijd te nemen voor mezelf. Een kop thee, de krant, wat naaien. Dat lukt niet altijd, want met drie kinderen is er altijd was, valt er altijd wel wat op te ruimen en te organiseren. Je weet het zelf maar al te goed.
    Is minder werken geen optie? Daarom niet op het werk waar je nu bent, want misschien moet je dan wel hetzelfde werk blijven doen in minder tijd. Heb je nog ouderschapsverlof? Of tijdskrediet?
    Vandaag zijn onze drie kinderen voor 2 nachten naar de grootouders. Na anderhalve week ‘vakantie’ voelt dit voor mij echt als vakantie. Twee hele nachten ongestoord kunnen slapen. Twee avonden eens geen kinderen in bed stoppen. Misschien hebben jullie ook ouders die daar eens mee kunnen helpen?

  12. Ik herken je verhaal wel een beetje van ManLief. Al heel veel medische onderzoeken achter de rug, maar nog niets gevonden. Ik ben ervan overtuigd dat stress de boosdoener is, maar hijzelf nog niet (en hopelijk komt hij daar wel toe).
    Als ik zelf onder stress sta (wat nogal eens gebeurd, het werk kent namelijk zijn ups and downs, en laat die ups dan natuurlijk altijd samenvallen met van alle andere dingen), wordt ik boos, op mezelf, op de kinderen, op ManLief, zo een gevoel van “ik alleen doe hier al het werk, niemand die mij helpt …” Ik ga wekelijks 1 tot tweemal sporten en ook al moet ik mezelf uit de zetel sleuren (wat heel vaak het geval is), als ik terug thuis kom voel ik me meestal heel veel beter. En ook in het breien/naaien heb ik een zekere rust gevonden.
    Goh, ik hoop zo dat je snel weer beter bent, want het is nautulrijk niet leuk, voor jezelf niet, en je omgeving niet.

  13. Nike zegt:

    Ik kan beamen wat Lies zegt: een boek lezen ontspant me, of eens gewoon naar iets stoms kijken op tv, maar da’s maar tijdelijk. Het neemt de knoop in mijn maag niet weg, de storm in mijn hoofd, de onrust in mijn hart. Ik zoek al jaren naar een manier om te ontstressen en via mindfulness kwam ik tot het inzicht dat een mentaliteitsverandering al heel wat stress zou kunnen wegnemen. Ik kon niet loslaten. Alles moest. Ik was ook helemaal niet lief voor mezelf. Integendeel: ik was hard, ik legde de lat voor mezelf erg hoog, ik had verwachtingen van mezelf, ik wou leuk en lief en intelligent gevonden worden door iedereen. En dat kraakt je. Met de jaren kwamen er meer en meer lichamelijke kwalen. Pure stress. Chronische hyperventilatie, misselijkheid, draaiingen.
    Nu heb ik een ‘mantra’. Ik zeg wel duizend keer per dag tegen mezelf: het is oké. Als ik vroeger last had van stresskwaaltjes, dan begon ik me op te jagen. Zo van: “Oh nee, nu ben ik misselijk en ik wil niet misselijk zijn en ik moet straks ergens naartoe en ik wil me goed voelen,…” Het werd natuurlijk alleen maar erger. Als ik me nu niet goed voel, denk ik: “Het is oké dat je je niet goed voelt, laat het gewoon zijn. Laat het toe.” Het is hard werken, zo leren denken. En ik ben er elke dag mee bezig, maar ik voel dat het helpt. En in meditatie kan ik me ontspannen en na een tijdje heeft het ook een langdurig effect.
    De dagelijkse stress van werk, van een gezin kan je niet zomaar wegnemen. De enige manier om ermee om te gaan is aanvaarding. Want hoe meer je vecht, hoe meer strijd er zal zijn. En pas op, het is hard werken. Ik ben nu bijna 2 jaar intensief bezig met mindfulness en meditatie en ik voel me al stukken beter, maar ik ben er nog niet. Ik word nog regelmatig overvallen door stress, maar ik kan er sneller op reageren, doordat ik het beter herken.
    Enfin, ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel. Het is soms moeilijk om het in woorden te vatten.

  14. ilse zegt:

    Dank je wel voor jullie reacties en eerlijkheid. Veel van jullie verhalen zijn o zo herkenbaar en geven me toch een beetje het gevoel dat ik niet alleen sta met mijn stress.
    Ikzelf ben ook al een poosje bezig met mindfulness, maar ik heb duidelijk nog een hele weg af te leggen vergeleken met Nike.

  15. Nike zegt:

    Blijf in jezelf geloven. (H)erkennen dat je stress hebt is al een heel belangrijke stap! Je komt er wel!

  16. Hannelore zegt:

    Mijn man grapt na bijna elke vakantie dat de vakantie voor mij pas begint als ik en de kinderen terug naar school gaan. En eerlijk vakantie is soms lastiger dan de gewone werkroutine. Deze zomer gingen we drie dagen zonder de jongens op reis en ja, aan de ene kant was dit ontspannend en aan de andere kant voelde ik me schuldig tegenover mijn kindereren. Dus even weg zonder de kinderen is iets wat je voor jezelf moet uitmaken of je je daar goed bij voelt of niet. Ik wou soms dat ik het zelf gemakkelijker kon. Gaan shoppen, een lang bad zijn voor mij instant middeltjes, die helaas van korte duur zijn. Uitgeslapen zijn is iets wat voor mij belangrijk is. Als ik uitgeslapen ben, kan ik veel meer aan. En… in het huishouden eens niet voldoen aan ‘de eisen’. De strijk eens laten liggen, de kinderen een avond niet in bad, de kinderen zelf laten opruimen en foert zeggen als dit niet is zoals je het zelf zou hebben gedaan, iets gaan eten ipv zelf koken,… Maar dat is allemaal zo gemakkelijk geschreven en gezegd. In ieder geval wil ik je nog veel sterkte en moed toewensen.

  17. Ik ben het met je eens dat huishouden en kinderen ook veel stress met zich mee kunnen brengen en dat je die (de kinderen althans) niet zomaar kan wegzetten. Maar toch…
    In mijn ogen ontstaat stress als je leven niet meer in evenwicht is. Iemands leven bestaat uit heel wat belangrijke, zelfs essentiële onderdelen: kinderen, relatie met de partner, huishouden, vrije tijd, sociaal leven (= contacten met familie en vrienden), persoonlijke ontwikkeling (= cultuur, creatief bezig zijn, lezen, kortom, alle mogelijke interesses waar iemand iets mee wil doen), studie of werk, gezondheid,…. Elk stuk moet voldoende aandacht krijgen, mag niet verwaarloosd worden, maar mag ook niet te veel aandacht krijgen. Als je bijvoorbeeld bijna al je tijd en/of energie in je werk stopt, heb je waarschijnlijk niet meer voldoende tijd voor persoonlijke ontwikkeling, sociale contacten,… Het probleem bij veel jonge, werkende vrouwen is volgens mij dat ze altijd maar meer in hun leven proberen te proppen (ik spreek algemeen, hè, ik ken jouw situatie niet en spreek me daar dus niet over uit) en essentiële zaken gaan verwaarlozen. Ze krijgen een relatie, vinden werk, krijgen kinderen, willen hun huishouden perfect doen,… en nemen geen tijd meer voor zichzelf, sporten niet of nauwelijks, ploffen tegen 22 uur doodmoe in de zetel neer en zitten dan nog lijstjes te maken van wat er de volgende dag allemaal moet gebeuren. En, wat misschien nog belangrijker is, ze willen alles perfect doen, leggen de lat heel hoog voor zichzelf en soms ook voor hun omgeving. Stress verzekerd. Nogmaals, ik spreek in het algemeen, hè, op basis van wat ik in mijn eigen omgeving zie en hoor.
    Ik denk dat een mens af en toe alle belangrijke onderdelen in zijn leven onder de loep moet nemen om na te gaan of alles nog in evenwicht is. En als een essentieel onderdeel te veel of te weinig aandacht krijgt, moet je daar wat aan proberen te doen.
    In die zin kan bijvoorbeeld werk de druppel zijn die… en moet je misschien toch eens overwegen om daar iets aan te doen? Ik weet het niet, hè, want nogmaals, ik ken je situatie niet. Ik weet niet eens welke job je hebt.
    Daarnaast helpen relativeren, de lat wat lager leggen, loslaten enz. natuurlijk ook.
    Ik hoop dat je de knopen geleidelijk aan ontward krijgt en er sterker uitkomt! Succes!

  18. Kathleen zegt:

    Ik vind het echt knap van je dat dit probleem zo vrij durft aankaarten. Er heerst nog altijd een groot taboe rond stress, zo lijkt het wel. Zelf zit ik er ook al een hele tijd mee. Bij mij manifesteert het zich vooral in oververmoeidheid en darmklachten (dokter vermoed dat ik een spastische darm heb gekweekt dankzij stress, hip hoi). Daarnaast, als ik echt mijn dieptepunt bereik van vermoeidheid in combinatie met stress, doe ik soms “gewoon” epileptische aanvallen. Gelukkig gebeurt dat niet al te vaak, maar het is geen pretje. Niet voor mij, niet voor mijn vriend. Ik heb anderhalf jaar geleden eens bloed laten trekken, nadat ik zo’n aanval heb gehad op het werk (jikes), om te zien of ik geen klierkoorts of iets ergers had zodat mijn vermoeidheid en die aanvallen/dat flauwvallen kon verklaard worden. Bloedtest kwamen uitstekend terug. Niets aan de hand. Alles tip top in orde. En de dokter die besloot dan maar dat ik vroeger moest gaan slapen (wat dus voor geen meter helpt).

    Soms denk ik echt dat ik recht op een burnout aan het afstevenen ben. Als je jezelf dat hoort zeggen als vijfentwintig jarige, dan besef je dat er iets mis is. Alleen weet ik niet exact wat. Ik kan er mijn vinger niet op leggen. Mijn werk is druk, soms extreem druk, ja, maar ik doe het graag. Mijn huishouden is chaotisch, maar het is niet het einde van de wereld. Mijn vriend is het allerbeste lief dat ik me maar kan voorstellen… Maar toch… En oh wee als je dit even vermeldt in een een gesprek met een jonge moeder of vader. Die beginnen spontaan te briesen dat je niet weet wat stress is, dat je niet weet wat vermoeid is. Ik heb er zo’n paar in mijn omgeving en ik durf intussen gewoon niet meer over mijn probleem hiermee te praten. Op het werk is het inderdaad van “X kan het niet aan!” en wordt het allemaal wat weggelachen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik nog geen kinderen heb, want dat er nog eens bij… Nee, dan zou het helemaal niet goed komen.

    De laatste tijd ben ik steeds meer en meer op zoek naar een goede uitlaatklep. Momenteel heb ik mijn oude voorliefde voor zwemmen terug ontdekt. Baantjes trekken een keer in de week doet alvast wonderen. Ik probeer me nu ook heel wat minder vast te pinnen op knutselprojecten. Ik hou van naaien en prutsen, maar ik merk dat ik zelfs daarvan extra stress krijg, vooral als ik iets in mijn hoofd heb en het lukt niet helemaal. De naaimachine staat dus al meer als een maand onaangeroerd in de hobbykamer.

  19. Pingback: Evenwichtig « Licht in de duisternis

  20. madebykk zegt:

    Ik kruip achter mijn naaimachine en probeer de chaos in huis niet te zien, maar dat is niet zo simpel.
    Het is met wat he, werken, het huishouden doen, kinderen alles geven wat ze nodig hebben, …. ik denk dat ik ook al een paar keer over het punt ben geweest, maar de lijn trekken is zo moeilijk.
    Mijn motto is, er is maar ene weg en dat is vooruit … maar is het wel altijd gezond om te blijven gaan??? Ik hoop dat ik de grens vind!! en niet crash, ik zou het erg vinden en zeker voor de kinderen, want die hebben toch een mama nodig!

  21. missfolies zegt:

    Ok. Wat ik er op mijn eigen blog (bewust) heb uitgelaten: mijn lichamelijke kwaaltjes.

    Oorgeklak (wanneer ik me heel erg druk maak in iets)
    Slijm in de keel (al jaren, de NKO-arts hield het bij een allergische reactie)
    Geblokkeerde nek en schouders (in periodes, kan soms een maand aanhouden)
    Huiduitslag (een raadsel voor mijn dermatoloog die voorlopig niet lijkt te accepteren dat iets tussen mijn oren mijn vel kan teisteren)
    Hartkloppingen
    Chronische hyperventilatie
    Reflux (hyperventileren = overademen = te veel lucht in de maag = alles naar boven)

    Ik heb al relaxatietherapie geprobeerd. Worked like a charm op het moment zelf (praten, massage, ademhalingsoefeningen,…), maar van zodra ik terug in mijn auto zat was ik al weer helemaal opgefokt.
    Die therapeute probeerde mij trouwens heeltijd te overtuigen om deeltijds te gaan werken. De laatste keer zei ze “je moet echt schrappen”. De volgende dag heb ik mijn sessies bij haar geschrapt (ik vond dat ik die 2u/week wel nuttiger kon besteden).

    Mijn huisarts (= dicht familielid + mijn redder in nood bij acuut flipgevaar) zou mij graag eens enkele weken verplichte rust laten nemen. Maar ook daar wil ik niet aan toegeven (kan me trouwens niet inbeelden dat het iets zou veranderen). En ook wel: ik wil niet dat ze op het werk denken dat ik het niet aankan. Ik kan mijn job juist wèl aan. ‘T is gewoon alles samen…

    Enfin… ik herken mij heel goed in wat Lichtindeduisternis hierboven schreef. Ik probeer inderdaad te veel in mijn leven te proppen. En ik wil het allemaal perfect doen, ook al is er behalve mijzelf niemand die deze doorgedreven perfectie van mij eist.

    Het liefst van al zou ik nog een tweede kindje er willen bij proppen ook. Maar voorlopig is dat dus helemaal niet aan de orde.

    Die stressgevoeligheid is trouwens ontstaan tijdens mijn studies. Maar ze neemt blijkbaar toe, terwijl ik net altijd dacht dat het zou beteren met ouder (en volwassener?) worden.

    Jij ook veel succes & beterschap gewenst. Bedenk dat we met velen zijn. In blogland, maar ook daarbuiten. Ik zie het overal rond mij gebeuren.

    En we doen het onszelf aan, dat is nog het vreemdste van al.

  22. Lize zegt:

    Lees ineens jouw blogje,zal wel niet voor niks zijn…de klachten had ik ook en werden veroorzaakt door overbelasting van m’n kaakgewricht,klinkt zo gek he…
    Afijn ,na behandeling door de kaakfysio (keer of wat) en het dragen van een bitje ‘s nachts,tegen tandenklemmen…is het weg!
    Hoop dat je er wat aan hebt…..en idd de oorzaak van dit alles ..stress

  23. Hé Ilse,
    Bedankt voor je berichtje op mijn blog en de link naar deze post. Goed om te lezen hoe anderen het aanpakken.
    Het is vaak ook een kwestie van ‘neen’ leren zeggen… iets waar ik het wel heel moeilijk mee heb want ik wil alles wel graag doen. Maar dat gaat altijd ten koste van iets hé.
    Er is helemaal geen red om zoveel druk en stress op te leggen maar ik leg de lat gewoon altijd erg hoog voor mezelf en soms helaas ook voor anderen… *zucht*
    Liefs,
    Mitsy

  24. zsazsazsu zegt:

    Zooooo herkenbaar … die NKO, ik was zelfs een tijdje doof op 1 oor. Geen oorzaak te vinden,
    behalve stress. Teveel symptonen van het lijfje genegeerd en uiteindelijk in zware burnout geraakt na een paar jaar. 2 jaar nodig gehad om eruit te komen, en nu op tijd en stond flink aan de rem trekken en ‘leren chillen’. Spijtig dat een mens het zover laat komen hé. Maar we leven nu
    eenmaal in een maatschappij waar ‘druk druk druk’ het modewoord is geworden.

  25. Ine zegt:

    Khoop dat je een oplossing vindt. Ikzelf heb ook al meer dan twee jaar last van onverklaarbare vermoeidheid en ik weet maar al te goed hoe groot de ontgoocheling is als je weer te horen krijgt dat ze niets hebben gevonden.

  26. Dali zegt:

    Halo, zit met zelfde probleem alleen komt er bij mij nog een schepje bovenop: alle dingen die ik doe om te ontspannen bezorgen me nog meer stress omdat ik me schuldig voel dat ik aan eht ontspannen ben terwijl er nog zo veel moet gebeuren… help